“Ik moet dit zelf kunnen,” is een van de meest gehoorde zinnen in de spreekkamer van rouwbegeleiders. We zien rouw vaak als een individuele krachtproef, maar onderzoek laat zien dat die drang naar zelfredzaamheid ons juist in de weg kan zitten. Wanneer wordt ‘het zelf doen’ eigenlijk een blokkade voor herstel?
Rouw is geen ziekte, maar een universeel onderdeel van het leven. Het is grillig, onvoorspelbaar en voor iedereen anders. Gelukkig vinden veel mensen troost bij hun partner, vrienden of familie. Maar wat als de omgeving het ongemakkelijk vindt? Wat als je jezelf niet meer herkent, of als je simpelweg de energie niet meer vindt om de dag door te komen?
In november-december 2025 heb ik zelf kwalitatief onderzoek uitgevoerd onder rouwtherapeuten, praktijkondersteuners van huisartsen, cliënten en mensen die na verlieservaringen juist geen hulp hebben gezocht. Dit onderzoek werpt licht op de drempels die we ervaren om professionele hulp te zoeken. Het blijkt dat niet het verdriet zelf, maar onze overtuigingen over dat verdriet vaak de grootste barrière vormen.
De mythe van de 'sterke' rouwende
De hardnekkigste drempel is onze diepwortelde 'niet klagen, maar dragen'-mentaliteit. We zijn bang voor het label ‘patiënt’ of schamen ons als we het niet alleen redden. De omgeving versterkt dit vaak onbedoeld. Uitspraken als “Wat ben je sterk” zijn goedbedoeld, maar leggen een enorme druk op de rouwende om die kracht te blijven veinzen. Daarnaast is er vaak de ‘jaar-mythe’: het idee dat je na alle seizoenen wel weer de oude moet zijn.
Verder is er de angst voor het 'zwarte gat'. Veel mensen mijden hulp omdat ze vrezen dat ze door hierover te praten overspoeld zullen worden door emoties, waardoor ze niet meer kunnen functioneren op hun werk of in hun gezin. Het ironische? Juist door die emoties weg te duwen, belanden we vaak in een uitputtende overlevingsmodus.
Wanneer de rek eruit is
Wanneer is het wél verstandig om hulp te zoeken? Het onderzoek laat zien dat de stap naar een professional vaak pas wordt gezet als het dagelijks leven stagneert. Let vooral op deze signalen:
- Lichamelijke protesten: Je kunt niet meer slapen, bent extreem vermoeid of kunt je niet meer concentreren.
- Identiteitscrisis: Het gevoel dat je met het verlies van de ander ook jezelf bent kwijtgeraakt. "Wie ben ik nu nog?"
- Alleen nog maar overleven: Je zit vast in de praktische kant van het leven (regelen, werken, doorgaan), maar er is geen enkele ruimte meer voor herstel of levensenergie.
Geen ‘graven’, maar investeren
Een veelgehoord misverstand is dat rouwbegeleiding alleen maar bestaat uit zware huilsessies en graven in het verleden. Niets is minder waar. Goede begeleiding is een investering in je eigen veerkracht. Het gaat niet om het 'oplossen' van het verdriet – want rouw gaat niet over – maar om het vinden van een nieuwe balans in een veranderde realiteit.
Professionele steun kan de eenzaamheid van het proces doorbreken. Het biedt een veilige haven waar de pijn niet gesust hoeft te worden, maar waar deze simpelweg mag zijn.
Hoe we de drempel verlagen
Om de stap naar hulp normaler te maken, kunnen huisartsen en praktijkondersteuners rouwbegeleiding proactief aanbieden, als een gezonde vorm van zelfzorg. En voor de sociale omgeving is het belangrijkste niet het aandragen van oplossingen, maar het kunnen verdragen van het ongemak. Soms is "Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er voor je" het krachtigste wat je kunt doen.
Rouw hoef je niet te 'overwinnen' en het is ook niet iets dat je achter je laat. Het is een proces van integratie: het verlies een plek geven in je huidige leven, zodat er naast de pijn ook weer ruimte komt voor de toekomst. Professionele begeleiding helpt je om de regie terug te pakken wanneer je het gevoel hebt dat je alleen nog maar wordt geleefd door je verdriet. Het is geen teken van zwakte, maar een daad van zelfzorg. Soms is de kortste weg naar herstel immers durven erkennen dat je het even niet alleen kunt.
Reactie plaatsen
Reacties